Πρόκληση η Ένωση Αποταμιεύσεων, απαιτεί πολιτικό θάρρος ο οικονομικός μετασχηματισμός

Τα διλήμματα πίσω από τη συζήτηση για την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων ανέδειξε ο Κυριάκος Πιερρακάκης, υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, στην ανοιχτή συνεδρίαση του Συμβουλίου των Υπουργών της ΕΕ (Ecofin).

Ο κ. Πιερρακάκης μιλώντας στο Ecofin αναρωτήθηκε αν θα μείνουμε στη συζήτηση ή θα περάσουμε στις πράξεις, αν θα συνεχίσουμε να επαναλαμβάνουμε ότι συμφωνούμε με την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, αλλά μετά θα προτάσσουμε τις εθνικές μας επιφυλάξεις – το «ναι μεν αλλά» ή θα προχωρήσουμε στην υλοποίηση.

Αναφέρθηκε δε σε δύο ιστορίες που έχουν κοινά χαρακτηριστικά είτε μιλάμε για τη διασυνοριακή ενοποίηση τραπεζών είτε για το ψηφιακό ευρώ είτε για τα στοιχεία της Ένωσης Κεφαλαιαγορών αλλά εστίασε και στα τεχνικά ζητήματα.

Ο κ. Πιερρακάκης σημείωσε σχετικά: «Στηρίζουμε την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πρέπει να ενισχύσουμε τις δυνατότητες της ESMA (Ευρωπαϊκής Αρχής Κινητών Αξιών και Αγορών), γιατί, ειλικρινά, δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα 27 φορές. Και ειδικά όσο επιταχύνονται οι τεχνολογικές εξελίξεις, αυτό θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Μπορούμε να διατηρήσουμε δυνατότητες σε εθνικό επίπεδο; Ναι, μπορούμε. Το έχουμε ήδη κάνει μέσω του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Είναι ένα πολύ χρήσιμο παράδειγμα. Το έχουμε εφαρμόσει στο παρελθόν: η κεντρική εποπτεία μπορεί να συνδυαστεί με την αποκεντρωμένη εφαρμογή και εκτέλεση. Συνολικά, ο βαθμός της εποπτείας μπορεί να διαφοροποιείται με βάση τις λειτουργικές ανάγκες».

Σχετικά με τα αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σημείωσε τη διασυνοριακή δραστηριότητα και την η ανάγκη διασφάλισης ίσων όρων ανταγωνισμού που μπορούν να κατευθύνουν την εποπτεία κάθε φορά.

Οι δύο ιστορίες

Μιλώντας για τις δύο ιστορίες που προανήγγειλε ανέφερε σε πρώτη φάση στην κατάργηση των Corn Laws το 1846. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι πλέον στο τραπέζι, αλλά πρόκειται για ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα – η Ιρλανδία το γνωρίζει καλά – όπου το Ηνωμένο Βασίλειο επέλεξε τη συστημική αποδοτικότητα έναντι της εθνικής προστασίας. Μιλάμε για δασμούς, τόνισε ο κ. Πιερρακάκης, ένα θέμα που είναι ξανά επίκαιρο παγκοσμίως, τονίζοντα ότι αυτή η κίνηση, το να επιλέξει δηλαδή την οικονομική αποδοτικότητα και να κατεδαφίσει τα εμπόδια και τον προστατευτισμό, απελευθέρωσε τότε το οικονομικό δυναμικό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. «Απαιτεί πολιτικό θάρρος για να επιτευχθεί οικονομικός μετασχηματισμός. Πιστέψτε με, προέρχομαι από μια χώρα που το έχει αποδείξει αυτό σε εθνικό επίπεδο. Και αποδίδει κοινωνικά, πολιτικά, και οικονομικά», τόνισε.

Την τελευταία ιστορία άντλησε ο κ. Πιερρακάκης από την αρχαία Ελλάδα και τους Περσικούς Πολέμους. Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν το Μαντείο των Δελφών είπε ότι τα «ξύλινα τείχη» θα σώσουν την πόλη, κάποιοι το ερμήνευσαν κυριολεκτικά: να χτίσουμε πραγματικά τείχη γύρω από την Αθήνα. Όμως οι πιο ανοιχτόμυαλοι της εποχής, και συγκεκριμένα ο Θεμιστοκλής, ερμήνευσαν τα «ξύλινα τείχη» ως πλοία. Και έτσι κερδήθηκε η περίφημη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.

«Το δίδαγμα είναι σαφές: ανοίγεσαι ή κλείνεσαι; Επιλέγεις να γκρεμίσεις τα τείχη και να απελευθερώσεις το δυναμικό, ή όχι; Στο τέλος της ημέρας, τέτοιες συζητήσεις είναι περισσότερο φιλοσοφικές παρά τεχνικές. Θέλουμε να είμαστε η γενιά πολιτικών που απλώς προστατεύει τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά, ή εκείνη που απελευθερώνει το δυναμικό αυτής της Ένωσης; Νομίζω ότι η ερώτηση είναι ρητορική», κατέληξε ο κ. Πιερρακάκης.